SÖZDE POTNUS SOYKIRIMI YALANI KİTAP RAFLARINDA

Ülkemizi dört bir taraftan uluslararası platformda zor durumda bırakmak isteyen odaklar çalışmalarına hız kesmeden devam ediyor.

SÖZDE POTNUS SOYKIRIMI YALANI KİTAP RAFLARINDA

Ülkemizi dört bir taraftan uluslararası platformda zor durumda bırakmak isteyen odaklar çalışmalarına hız kesmeden devam ediyor.  Ermeni soykırımı yalanını dünya gündeminde yer bulması fırsat bilenler şimdide sözde potnus soykırımı iddialarını gündeme taşımaya çalışıyor. Bu Konuda Yunan asıllı bir yazarın yazdığı Pontos Rumlarına yönelik soykırım adını taşıyan kitap ülkemizin ön önemli kitap satış mağazalarında satışa çıktı.

Yazar-Konstantinos Fotiatis

Gün geçmiyor ki hayal ürünü kavramlarla ülkemize saldırı veya suçlama olmasın işte bunun en son örneği daha. 13 ciltlik anıt çalışması Pontos Soykırımı Ansiklopedisi başta olmak üzere Pontos üzerine yığınla yapıtın üreticisi olan yunan asıllı araştırmacı Konstantinos Fotiatis’in, Türk resmî tarihinin Pontos Soykırımı’nı inkâr eden bütün argümanları çürüttüğünü iddia ettiği bir çalışma yayınladı. Belge Yayınları tarafından kitap evlerine dağıtılan  Pontos Rumlarına yönelik soykırım adını taşıyan kitapta  karşı halkına yönelik asimetrik savaşın dayanaklarının da deşifre edildiğini iddia ediyor.

Yunanistan parlamentosu 1994 yılında, konusu “19 Mayıs: Pontus Helenizm’inin Soykırımını Anma Günü” olan bir yasayı kabul ve ilân ederek yürürlüğe koymasının ardından başlayan bu çalışmalar da hedef her zaman ki gibi ülkemiz. Yine Ermeni soy kırımı iddialarında olduğu gibi Türkiye Cumhuriyeti Devletini uluslar arası platformlarda soykırım yapmış bir ülke olarak göstermek. Aslında, geçmişi 1990’ların çok öncesine dayanan bu yapay konu, Atina yönetiminin aldığı bu “yasal” tavırla yeni bir boyut kazandı; böylece 1990’lar öncesinde sadece “Pontus’çu” Rum-Yunan sivil toplum kuruluşlarının bazı folklorik etkinlikleriyle sınırlı kalan bu konu, 1994’ten itibaren Yunan devletinin “resmî” gündemine alınmış oluyordu.

Bundan sonra, yani 1994’te uygulamaya konan bu yasayla birlikte “Pontus’çu hareketler” daha önceki dönemlere nazaran daha fazla hız kazandı. İşin rengi de değişerek “kültürel-folklorik-nostaljik anma toplantı ve törenlerinin” ötesine geçti. Böylelikle konunun yeni adı “Pontus soykırımı” oluverdi. Bu yasal düzenleme ve “1916–1923” yıllarını kapsayacak şekilde ileri sürülen “Pontus soykırımı” iddiaları 2007 Mayısından beri Yunanistan Dışişleri Bakanlığı’nın örgünağ/internet sitesinde de yer almaktadır.

Bilindiği gibi, önce 1800’lerin ortaları ile 1900’lerin başlarında özellikle ABD’li misyonerlerin Anadolu’daki girişimleriyle filizlenen “Pontus’çuluk” hareketleri, Birinci Dünya Savaşı sırasında Rus işgaline uğrayan Trabzon ve çevresinde yoğunlaşmıştı. “Pontus’çu” çeteler Dünya Savaşı’nı takip eden Mütareke yılları boyunca da, hem Yunan ve İngiliz kuvvetlerinden hem de İstanbul’daki Rum Patrikhanesi’nden destek alarak, o karmaşık siyasal ortamı fırsat bilip bölgede bir “Pontus Devleti” kurma hayâl ve hevesine kapılarak, Karadeniz’de öteden beri yoğunlukta ve çoğunlukta olan yerli Müslüman Türk halkının etnik–demografik varlığını, şiddet yoluyla etnik temizlik ve nüfus eritme yani ‘ethnocide’ ve ‘democide’ uygulamalarıyla kırmaya başlamışlardı. İşte, bu gelişmeler, bölge Rumlarının baskın, talan, yol kesme, hırsızlık, tecavüz, cinayet, toplu katliam, kundakçılık gibi çeşitli şiddet eylemleri yüzünden gerçek ve ciddî bir “mesele” hâlini almışken , bu “mesele” Türk Kurtuluş Savaşı sonucunda ve Lozan Barış’ı çerçevesinde tam anlamıyla ‘tarihe karışmıştır’.    

Böylece, Yunanistan’da Batı Trakya dışında yaşaya gelen 400 bin civarındaki Müslüman-Türk nüfusun zorunlu olarak Türkiye’ye göç etmesini öngören 30 Ocak 1923 tarihli “Türk-Yunan Ahali Mübadelesi Sözleşmesi”  uyarınca, aynı şekilde İstanbul’dakiler hariç Anadolu ve Trakya’daki ve doğal olarak Karadeniz bölgesindeki ortalama 1.250.000’i bulan bütün Rum nüfusu da bu zorunlu mübadeleyle Yunanistan’a gitmiştir. O arada 1924 ile 1930 arasında “kimin mübadil sayılacağı kimin sayılmayacağı ve adı geçenlerin mevcut durumları ” konusunda ”et abli sorunu” şeklinde baş gösteren bazı anlaşmazlıklar da 1930 anlaşmalarıyla giderilmiş ve söz konusu Lozan mübadelesi sürecine son nokta konmuş, böylece Rumların Türkiye topraklarındaki fiilî, fizikî, mülkî ve hukukî varlığı ikili ve çok taraflı belgelerle, uluslararası hukuk önünde de tamamen son bulmuştur.

Lozan Sonrasındaki Çabalara Bir Bakış      

 

“Tarihî Pontus Meselesi” dışında, “konuya” günümüz itibariyle yeniden yapay, yersiz, ayrıca AB’nin komşuluk hukukuna temelden aykırı olan ve çarpık da olsa “güncel” bir boyut getiren Yunanistan’ın bu “Pontus soykırımı” iddiası, başlı başına yeni bir meseledir.

Fakat bu da, Yunan parlamentosunun 1994’te icat ederek “Pontus Soykırımını Anma Günüdür” diye kabul ettiği ve bu iş için de “19 Mayıs” gününü belirleyip yasalaştırmasıyla başlayan taze bir süreç değildir. Şimdiler de hızlandırılan “Pontus’u yeniden kaşıma sürecinin” kökleri, zannedilenin çok öncesine, 70-80 yıllık bir birikime dayanmaktadır: Sadece “Pontus” konusunun değil, bütün “Küçükasya / Anadolu Helenizm’inin”(!) en az 80 yıldır dünyaca zaten bilinen ve Lozan mübâdelesiyle noktalanan âkıbetinin, şimdilerde bir “soykırım meselesi” olarak yeniden sahneye konmasında hiç şüphesiz çeşitli Rum-Yunan kurumlarının ve kuruluşlarının payı vardır.

Ancak öncelikle 1920’li yıllardan başlayarak Melpo Logotheti-Merlier ve Oktavius Merlier adlı iki Helenofil/Yunansever Fransız araştırmacının gayretleriyle Atina’da faaliyet göstermeye başlayan ve 1962’de Melpo ve Oktave Merlier Vakfı’nın şemsiyesi altında resmen kurumlaşan Küçükasya Araştırmaları Merkezi de bu alanda öncü bir rol oynamıştır, hâlen de oynamaktadır. Dolayısıyla “Pontus’çuluk, Pontus soykırımı” veya “Küçükasya Helenizm’inin Soykırımı” gibi konuları günümüzde yeniden ve üstelik saldırgan bir üslûpla ele alan bu yaklaşımın temellerini 1920’li ve 1930’lu yıllarda aramak gerekmektedir.

Başlangıçta Lozan mübadelesiyle Anadolu’nun çeşitli bölgelerinden Yunanistan’a göçen toplulukların bazı etnografik verilerinin yukarıda anılan Merlier ikilisi tarafından fonografik, linguistik, sinematografik ve müzikolojik yönleriyle tespiti, tasnifi ve arşivlenmesiyle oluşan bu kışkırtıcı birikimden yola çıkarak hız alan yeni “Pontus’çu” yaklaşım, onlarca yıl sonra bir taraftan “Küçükasya Helenizm’inin soykırımı” bir taraftan da “Pontus soykırımı” söylemiyle sosyo-politik bir harekete dönüşmüş bulunmaktadır.

Güncel Gelişmelerden Bazı Örnekler

Yunanlılar bu konuyu, karalama amaçlı moda kavramı hâline gelen “soykırım” ifadesiyle birleştirerek hem diaspora Rumları hem de Kıbrıs Rumlarıyla omuz omuza işlemekte ve Ermenilerin 1915 olaylarını saptırarak ileri sürdükleri temelsiz “Ermeni soykırımı” iddialarını taklit edip, onlara paralel, onlarla baş başa çaba harcamaktadırlar: Bu çerçevede, Yunanlılar Ermeni tezlerine destek verirken, Ermenilerden “Pontus” konusunda destek görmekte; o arada etnik ırkçı Kürtçü çevreler de aynı kulvardaki masa altlarında yer tutup, bu uyduruk “soykırım pastası”ndan kendilerinin önüne de bir “Kürt soykırımı” lokması atan olabilir ümidi içinde “Pontus’çu” Rum-Yunan odaklarıyla kongre-konferans-zirve toplantıları gibi çeşitli platformlarda işbirliği yapmaktadırlar.

 İddiaların genel manzarasına bakıldığında, Osmanlının son dönemiyle birlikte, Mustafa Kemal Paşa öncülüğündeki Türk Kurtuluş Savaşı ile Lozan sürecini de bu propaganda ve karalama kampanyası kapsamına alan Yunanlılar, sonuçta ortaya 1914/1915/1916 ile 1922/1923 yıllarını içeren ortalama sekiz-on yıllık bir “soykırım tablosu” çıkarmaktadırlar. Bu siyasal yalanı dünyaya yayıp kabul ettirmek hususunda Rum-Yunan ikilisi, Türkiye ve Türklük karşıtı Ermeni cephesiyle hem mahiyet hem de tarihlendirme açısından tam bir fikir ve işbirliği içindedir. Bu bağlamda ortaklaşa ileri sürülenleri aşağı yukarı şu şekilde özetlemek mümkündür: “Ermeni soykırımı 20. yüzyılın ilk soykırımı olmuştur. Pontus Helenizm’inin soykırımı ise 20. yüzyılın ikinci soykırımıdır. Hitler’in Yahudi soykırımı Holocaust da bunlardan örnek ve cesaret alınarak yapılan bir soykırım olmuştur. Eğer bu ilk yapılanlar ört bas edilmeseydi, Yahudi soykırımı olmayabilirdi”(!).

İddialardaki mantığın gülünç ve spekülatif karakteri bir yana, kapsadıkları yıllar göz önüne alındığında, dönüp dolaşıp 1919–1923 arasındaki Türk İstiklâl Harbi yıllarını da içeren bir tablo ortaya konmaktadır; bunun temel amacı ise, Türk Milletini, kanı ve canı pahasına kazandığı Kurtuluş Savaşı’nı yaptığına yapacağına bin pişman etmek, o kutlu mücadeleyi ve haklı istiklâl dâvasını karalayarak, Türk’ü kendi kendine sorgulatmaktır.

 İşte, son yıllarda sıkça gündeme getirilen “Türkler tarihleriyle yüzleşmelidir” söyleminin arkasında yatan gerçek niyet de budur. Dahası, Atatürk’ü  “Anadolulu Hıristiyan Halkların Kasabı” veya “Küçükasya Helenizm’inin Hitleri” şeklinde nitelendirme cüretini gösteren bu çevreler ile bu doğrultuda eylem ve söylemde bulunan yerli-yabancı bütün kesimlerin asıl amacı Türk Milleti’nin birleştirici tutunum harcı olan tarih değerlerini sarsıp yıkmak, Türk Milleti’nin özgüvenini ve direncini zayıflatmak, Türkiye’nin uluslararası arenadaki saygınlığını yıpratmak, Türkleri “soykırımcı” olarak damgalayıp mahkûm ederek küçük düşürmek, mümkünse Türk insanını akla gelebilecek her bakımdan soyutlayıp yalnızlaştırmak, onu öz vatanında “marjinalleştirirken” dünyada da  “ötekileştirerek” dışlatmak ve nihayet bütün fertlerine içte-dışta dünyayı dar etmektir.

Bütün bu son gelişmeleri şu merkezde değerlendirmekte yarar vardır:

Yunanistan’ın ve diğer Türkiye karşıtı oluşumların giderek artan dozda, Türkiye’nin egemenlik haklarına, uluslararası hukuktan kaynak alan bağımsız ve egemen varlığına, toprak ve nüfus bütünlüğüne ve her seviyedeki millî haklarına karşı ileri sürdükleri temelsiz “soykırım iddiaları”, “iddia” olmaktan çıkarak “tehdit” niteliği kazanmaktadır. Ve bu süreç orta vadede “tehlike” boyutuna dönüşme istidadı göstermektedir.

Basılan Belge Yayınları'nın kurucularından Zarakolu: Bu ülke değişmeyi asla beceremeyecek!

"Kara tarih kendini hep tekrarlayıp duracak; tarihin büyük bir şamarını yiyene kadar"

HAYAL ÜRÜNÜ BU KİTABIN YAYIN EVİNE ULAŞAMADIM.

Yunan yazar Konstantinos Fotiatis yazdığı  Pontos Rumlarına yönelik soykırım adlı kitabı Çevirmenliğini  Attila Tuygan ve ülkemizde yayın evlerine dağıtımını ise Belge yayın evi yapıyor.

Sözde potnus soykırımını ilk kez dile getiren Belge yayın evinin yazarlarından Tamer Çilingir aynı iddiaları pontos gerçeği: 1914-21 arasında karadeniz’de yaşananlar" başlıklı kitabında dile getirmiş. Osmanlının Rumlara soykırım uyguladığını söyleyen, aynı zamanda Kemalizm ve Cumhuriyet değerleriyle de sorunları olan dertli bir yurttaşımız. Kemalizm’in bir zehir olduğundan dem vururken, köy enstitülerinin de faşist bir asimilasyon projesi olduğundan bahsediyor.

 

1978'de kurulan Belge Yayınları hedefi en baştan itibaren, alternatif tarihi yansıtmak, ötekileştirilenlerin edebiyatını, temel insan hakları metinlerini iletmek olduğunu açıklamalarında yer veren yayın evini görüşmek için iki kez ziyaret ettim. Cağaloğlu Cemal Nadir sokak Büyük Milas han içerisinde  ikinci katta bulunan ofisin de yaptığı yayıncılık hizmetleri ile ilgili sorularımı yanıtlayacak kimseyi bulamadım.  

 




Ahmet Türkoğlu
29.06.2020 10:53:52
Merhabalar. Bu kıymetli uyarı metinden ben de çok yararlandım. Çok teşekkürler ediyorum. Ragıp Zarakolu denen kişiyi birkaç panelde canlı olarak izledim. Babası da kaymakamlık yapmış amma, ben bu kişinin nesebinde/soyunda bir karışıklık olduğundan şüphedeyim. ... Bu konu kitap yazarının tam aksine, bir başka Yunan araştırmacı, PONTUS SOYKIRIM İDDİALARI YALANDIR sonuçlu bir kitap yazmış ve Yunanistan da büyük kötü tepki almışdı. ... Tam millî hükümet anlayışı olmayanların hükmündeki ülkemizin resmî olumlu ya da gereğinde olumsuz tepkileri ortaya konulmayınca; NE VİRİRSEN ONA RAZI, NE DİRSEN ONA MEMNUN edilgen/ süründürülgen hale düşürülmesi çok acı.... 1-Ege de 18 adamızı 2002 den beri altın tepside Yunan'a ikram eden, 2- ERMENİ İDDİALARI YALANDIR isbatını yapan ve bizim parlamentoda da konuşan Prof Dr Justin McCarty ye sahip çıkmayan, 3- Rus Arşivleri iletime bunu isbatlayan kitap yazmış olan Dr Mehmet Perinçek i ve 4- Babası Dr Doğu Perinçek de İsviçre'de ERMENİ SOYKIRIMI YALANDIR dediğinden, orada dava açılan bir kişi olduğundan onu da hapse atanlardan, MİLLÎLİK BEKLENEMEZ....